Na drie dagen worden we bij Piedra Escondida al beschouwd als vaste clientele.
Bestelling voor het ontbijt hoeven we al niet meer te geven: thee, koffie, een fruitsalade en
eieren met taco's.
Kijkend vanaf het terras waar we zitten te ontbijten, blijven de pelikanen gezellig over het water voorbijvliegen, net als onze vakantiedagen voorbijgevlogen zijn.
We hebben nog tijd voor een laatste attractie en dat worden onze allerlaatste ruines in Mexico. Vlakbij Tulum liggen nog hele beroemde.
Gisteren zagen we ze liggen vanuit ons snorkelbootje op zee, nu gaan we ze life bekijken. Dat doen we in het gezelschap van enorme stoeten strandgangers en Mexicaanse dagjesmensen, het is immers zondag.
Vroeger heette de stad Zama ofwel dageraad. Tulum ligt het meest oostelijk van heel Yucatan en zelfs heel Mexico, dus hier gaat de zon het eerste op.
Zama was een handelsstad, waar vele zeeroutes (per kano) en landroutes (met wagens zonder wielen, ook wel benenwagen geheten) samenkwamen.
De ruines liggen op een hoogte vlak aan zee, en zien er aantrekkelijk uit om te wonen. Een en ander is strategisch aan drie kanten ommuurd, behalve aan de zeekant, waar steile rotsen zijn.
Wij hebben erg genoten van alle Maya ruines, maar wellicht komen ze inmiddels bij de geachte lezer de neus uit. De goegemeente hier heeft in ieder geval vooral ook interesse in het maken van selfies. Het is zondag en iedereen heeft plezier. Wie goed oplet kan ook in deze drukte nog wat interessant wildlife scoren. Hier een coati, die ook in de bomen rond kan scharrelen.
Nu komen we toch echt aan de allerlaatste etappe: de rit naar Cancun, waar we onze azuurblauwe Chevrolet gaan inleveren op het vliegveld.
Maar onderweg doen we nog even het vriendelijke kustplaatsje Puerto Morales aan.
Er heerst een kalme en gemoedelijke zondagmiddagsfeer, heel anders dan het hoogbouw geweld in de nabijgelegen grote badplaats Cancun. We kuieren wat over de boulevard en eten onze sandwich van de 7-eleven, zittend op een gemeentebankje.
We komen ruim op tijd terecht bij de Hertz op het vliegveld, maar niet bij de vestiging voor het inleveren. Geen nood, een medewerker stapt achter het stuur en rijdt ons er even heen. De mensen hier zijn heel vriendelijk en behulpzaam. Van mijn kant heb ik mij bekwaamd in het geven van tips. Ik ben inmiddels bedreven in het inschatten van de voor beide partijen prettige hoogte van de tip, het juiste tijdstip en het bewaren van de juiste graad van nonchalance. Een kunst op zich.
Al met al een hele fijne tijd in Yucatan.
Beste vrienden volgers,
bedankt voor het lezen van dit blog, en graag tot een volgende keer. Tot ziens!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten