Beste vrienden en volgers,
Na drie dagen worden we bij Piedra Escondida al beschouwd als vaste clientele.
Bestelling voor het ontbijt hoeven we al niet meer te geven: thee, koffie, een fruitsalade en
eieren met taco's.
Kijkend vanaf het terras waar we zitten te ontbijten, blijven de pelikanen gezellig over het water voorbijvliegen, net als onze vakantiedagen voorbijgevlogen zijn.
We hebben nog tijd voor een laatste attractie en dat worden onze allerlaatste ruines in Mexico. Vlakbij Tulum liggen nog hele beroemde.
Gisteren zagen we ze liggen vanuit ons snorkelbootje op zee, nu gaan we ze life bekijken. Dat doen we in het gezelschap van enorme stoeten strandgangers en Mexicaanse dagjesmensen, het is immers zondag.
Vroeger heette de stad Zama ofwel dageraad. Tulum ligt het meest oostelijk van heel Yucatan en zelfs heel Mexico, dus hier gaat de zon het eerste op.
Zama was een handelsstad, waar vele zeeroutes (per kano) en landroutes (met wagens zonder wielen, ook wel benenwagen geheten) samenkwamen.
De ruines liggen op een hoogte vlak aan zee, en zien er aantrekkelijk uit om te wonen. Een en ander is strategisch aan drie kanten ommuurd, behalve aan de zeekant, waar steile rotsen zijn.
Wij hebben erg genoten van alle Maya ruines, maar wellicht komen ze inmiddels bij de geachte lezer de neus uit. De goegemeente hier heeft in ieder geval vooral ook interesse in het maken van selfies. Het is zondag en iedereen heeft plezier. Wie goed oplet kan ook in deze drukte nog wat interessant wildlife scoren. Hier een coati, die ook in de bomen rond kan scharrelen.
Nu komen we toch echt aan de allerlaatste etappe: de rit naar Cancun, waar we onze azuurblauwe Chevrolet gaan inleveren op het vliegveld.
Maar onderweg doen we nog even het vriendelijke kustplaatsje Puerto Morales aan.
Er heerst een kalme en gemoedelijke zondagmiddagsfeer, heel anders dan het hoogbouw geweld in de nabijgelegen grote badplaats Cancun. We kuieren wat over de boulevard en eten onze sandwich van de 7-eleven, zittend op een gemeentebankje.
We komen ruim op tijd terecht bij de Hertz op het vliegveld, maar niet bij de vestiging voor het inleveren. Geen nood, een medewerker stapt achter het stuur en rijdt ons er even heen. De mensen hier zijn heel vriendelijk en behulpzaam. Van mijn kant heb ik mij bekwaamd in het geven van tips. Ik ben inmiddels bedreven in het inschatten van de voor beide partijen prettige hoogte van de tip, het juiste tijdstip en het bewaren van de juiste graad van nonchalance. Een kunst op zich.
Al met al een hele fijne tijd in Yucatan.
Beste vrienden volgers,
bedankt voor het lezen van dit blog, en graag tot een volgende keer. Tot ziens!
Beste vrienden en volgers,
Na een laat ontbijt gaan we snorkelen op het rif voor de kust.
Aan de hotelreceptie weten ze een cooperativo even verderop, waar je ter plekke een korte tour kan boeken zonder toeters of bellen.
We stappen in de boot met Lenin en Pancho, en met twee leuke Australiers. We varen even langs de Maya ruines van Tulum om foto's te nemen (ze liggen vlak aan zee) en
zetten dan koers naar het rif.
We zijn bepaald niet de enige boot. We krijgen maskers, snorkels en flippers uitgereikt die min of meer passen, en plonzen de zee in.
Het rif is geen teleurstelling: we zien myriaden felgekleurde vissen vlak onder ons tussen het koraal zwemmen, en scoren ook de zo felbegeerde zeeschildpadden. Eentje
zwemt zelfs bijna in Marca's masker. Ook zien we verschillende roggen zwemmen. Tracey heeft een goeie onderwatercamera, en belooft wat beelden op te sturen naar ons.
En Rob duikt nog even mijn linker flipper voor me op, die vlak voordat we weer aan boord gaan van mijn voet gefloept is.
We bedanken Pancho voor het galant begeleiden van Marca die even moet wennen aan het snorkelmasker, en geven 'm een vette tip.
Als we later op ons strandje zitten in de schaduw onder een parasol van palmbladeren, komt er een vissersboot wat verse krabben afleveren voor het restaurant. De kok komt naar buiten en kiest ze zelf uit. Dat wordt smullen vanavond.
Beste vrienden en volgers,
We zijn toe aan de laatste Maya-ruines van de reis. Ze liggen bij Coba en zijn zeer uitgestrekt. Echter lang niet alles is opgegraven. De ligging nabij de badplaats Tulum zorgt voor een gezellige drukte. Er is een levendige handel in uurfietsen, bakfietstaxi's en gidsen, maar wij hebben de Lonely Planet en scharrelen liever zelf wat rond.
We ontmoeten gelijkgestemden in de belichaming van twee Franse rugzakkers, en gevieren wandelen we genoegelijk pratend (Engels) langs de bezienswaardigheden.
Ondertussen vertellen we over en weer onze sterkste verhalen over onze reizen. Alle landen komen langs: Vietnam, Australie, Columbia, Italie, Frankrijk, Thailand enz.
Onderweg komen de bekende Maya artefacten nog een keer langs: pyramiden, een ballcourt en steles.
Onze Franse vrienden zijn gearriveerd per openbaar pendelbusje (lekker goedkoop),
wij nemen ze op de terugweg mee en droppen ze bij een cenote die bekend staat als
'Car Wash'. Een hartelijk 'merci, au revoir', en we rijden verder.
Zelf gaan we op ons strandje liggen onder een parasol, bestellen twee lekkere cocktails en laten de boel de boel. In het zand vinden we iets dat erg lijkt op stukken zeeschildpaddeneierschaal. Zondag vliegen we terug naar Nederland.
Beste vrienden en volgers,
Vandaag staat er op het programma een rit naar Tulum, en verder eigenlijk niets. Tulum is de laatste etappe voordat we het vliegtuig naar Amsterdam weer nemen vanaf Cancun.
Het enige beschrijvenswaardige onderweg is dat het zo hard regent, dat het stuurwiel van onze auto spontaan in hout verandert, en er op de streken van het kompas acht handvaten uit groeien. Varen maar! Gelukkig komen we behouden en wel aan.
Tulum is een badplaats die harder is gegroeid dan de bijbehorende infrastructuur. Ons hotel Piedra Escondida ligt weliswaar mooi pal aan het strand van de caraibische zee, maar ook aan een drukke smalle brokkelige weg vol kuilen, die op dit moment dik onder water staan. De ontvangst echter is allerhartelijkst met handdoeken,een mangococktail en vriendelijke woorden. We scoren een huisje aan het strand met een dak van palmbladeren.
Op het strandje hebben de zeeschildpadden op verschillende plekken eieren gelegd. Zodra die uitkomen, worden de jonge schildpadjes de zee ingeholpen door vrijwilligers. Misschien kunnen we er wel bij zijn.
Maar eerst brengen we een bezoek aan Akumal Monkey Sanctuary. Er is een bonte verzameling beesten die om wat voor reden ook hierheen zijn gebracht en niet vrijgelaten kunnen worden. In beslag genomen apen van allerlei soort, illegale toekan's, varkentjes, herten, geiten, ara's en een python. De maki op de foto is eigenlijk helemaal geen aap, en hoort thuis op Madagaskar. Marcos leidt ons rond, we hopen en verwachten dat een flink deel van de flinke toegangsprijs gaat naar uitbreiding van de opvang.
's Avonds eten we in het Piedra, met het geruis van de branding vlakbij. We steken op slippers het strandje over, als het ware als op eieren, en we staan in 20 seconden in het restaurant. Nacho's met rauwe gemarineerde tonijn en avocado gaan er wel in, voorafgegeaan door een margherita op ijs.
Beste vrienden en volgers,
Een dagje luieren heeft zijn charmes, maar helemaal inactief zou toch gaan vervelen.
We nuttigen eerst een prettig ontbijt aan het water, en gaan dan een stukje kajakken op de lagune.
Als de billen lekker nat zijn, de benen verkrampt van de rare zit en de biceps verzuurd, keren we terug naar de wal.
mijn slippers, die ik nog gekocht heb in Darwin (Australia) geven nu zo langzamerhand de geest. Met een dropje superglue (verkrijgbaar bij de receptie) en twee souvenir pins van mijn zonnehoed moeten ze het maar even houden.
De volgende activiteit behelst het eigenlijke luieren aan het zwembad. Als extra evenement kunnen we het binnenvliegen van de visarend (met buit) bijwonen. De osprey peuzelt de gevangen waterslak smakelijk op, hoog in de boom gezeten.
Volgende punt op het programma is het schuilen voor een geweldige plensbui, die de hele ochtend al in de lucht hing.
In de namiddag maken we een boottochtje over de lagune met de zeven kleuren blauw. Er is ook nog een Mexicaanse familie aan boord met twee kindertjes, en waarvan de moeder Canadese is. Allemaal moeiteloos tweetalig.
Drie cenotes voeden de lagune met water uit ondergrondse rivieren. Die cenotes bevinden zich onder het wateroppervlak, het enige wat je eraan ziet is dat het water opeens van een naar zeventig meter diep gaat.
We varen langs het plaatsje Bacalar, waar een klein Spaans fort ligt. Dat werd eind 17e eeuw gebouwd ter bescherming tegen de Engelsen, die in het naburige Belize zaten. Nog steeds is Belize Engelstalig.
Ondertussen gaat het weer hard plenzen en we worden kletsnat. Natter dan nat kan niet, en dus we gaan met z'n allen zwemmen, de kapitein inkluis.
Het water is lekker warm. In het water zien we de estromatolitos, levende stenen. Het zijn zoetwaterkoralen, die in duizenden jaren hun huidiqe grootte bereiken. Sommige zijn meters in doorsnee.
Toch wordt er in de lagune volop gevaren, gepoedeld en gedaan. Onze gids zegt dat de lagune over niet al te lange tijd beter beschermd gaat worden, en dat betekent geen motorboten meer.
Zo, dat was een dag lang siesta, maar toch hebben we ons prima vermaakt.
Beste vrienden en volgers,
We worden vroeg wakker, maar ontbijten lekker laat, want eerst maken we een rondje door de tuin om vogels te kijken. Mexico is een waar vogelspottersparadijs. Pal voor de deur van ons huisje-met-veranda zingen de meest exotische vogels hun ochtendlied, terwijl we boven in de boom nog twee toekans's ontwaren.
We gaan vandaag twee kleinere archeological sites bezoeken. Met kleiner bedoelen we minder druk, echter niet minder interessant.
Becan ligt op drie kilometer rjden van het Ecovillage, en we zijn eigenlijk de enige bezoekers. De huizen en paleizen liggen beeldschoon in wederom een vredig woud, en je hoort helemaal niets, behalve het zachte ruizen van het verlopen van de tijd. Als vanzelf volgen we de tijdlijn terug naar meer dan duizend jaar terug en stelllen ons voor hoe de Maya's hier indertijd woonden en leefden. Een koel briesje waait tussen de bomen. Het is de adem van Kukulcan, de gevederde god van de wind. Goden zijn onsterfelijk.
Verderop ligt Kohunlich, dat verborgen ligt in een prachtig park met palmbomen. De ruines liggen temidden van gladde grasvelden van golfbaankwaliteit. Het is dat de huizen hier geen dak meer hebben, maar je zou er zo in willen trekken.
We lopen gezellig een stuk op met een groep kwetterende Mexicanen en verzorgen elkaars groepsfoto. En een prachtige kalme wandeling brengt ons langs de verschillende bezienswaaridigheden en door het koele palmenbos.
Dan komen we bij de grootste attractie van Kohunlich, de Templo de los Mascoronas. Een pyramideachtig bouwwerk voorzien van een reeks van meer dan levensgrote stucco maskers van de zonnegod. In de Mayatijd waren de stucco's fel rood van kleur. De maskers worden tegen weer en wind beschermd door een dak van gedroogde palmbladeren.
Kohunlich is mischien wel onze favoriete opgraving. Maar we zijn nog niet helemaal klaar.
Langs de hoofdweg staat overal moderne tempeltjes. Ze zijn felgekleurd, en zijn bedoeld voor het wachten tot de god van de reizigers je komt halen met zijn wagen met rubberen ballen (de Maya's kenden geen wielen). Ondertussen volbrengen de reizigers geheimzinnige rituelen, wat gepaard gaat met het strelen van magische tabletten.
Na deze culturele uitspattingen gaan we een late siesta houden in ons hotel in Bacalar, de Rancho Encantado. Het ligt aan een lagune met mooi helder blauw water. Er is volop
gelegenheid tot luieren. Daar gaan we ons morgen maar eens op storten.
