Vandaag ontbijten we met drie gezusters uit het Noorden van Mexico. Ze zijn al wat op leeftijd en zijn hier om te genieten van hun eigen land en cultuur. Een van hen spreekt goed Engels en doet het woord, en wat wij vertellen, wordt snel in rad Spaans vertaald. Zij gaan vandaag naar de flamingo's kijken, en onze foto's van gisteren vinden ze een mooie appetizer.
Wij waren gisteravond op Plaza St Lucia voor de wekelijkse culturele show. Gratis voor iedereen die er bij wil zijn. Een bonte mengeling van attracties: een orkest met lieden in witte pakken en Mexicaanse muziek met veel blazers en tetteretet, mannen met sombrero's en gitaren met sentimentele zang, zwierige dansgroepen en een heuse zangdiva die met haar stem de lampjes in de omringende bomen laat rinkelen. Ze oogsten allen een stormachtig applaus van het gemeleerde publiek. Niet alleen toeristen, maar ook de locals vinden het prachtig.
Wij willen vandaag naar ruines van Uxmal, maar eerst moeten we een lekke band epibreren. De erg aardige frontdesk meneer van hotel Peregrino komt uit Vancouver en wijst ons de weg naar een gummista, en helpt ons ook het thuiskomertje te installeren. Helaas is de lekke band volledig overleden, dus moet er een nieuwe op. Eerst maar betalen en later in de slag met Herz. We willen Uxmal niet missen!
De juise prioriteiten stellen, daar gaat het om in het leven. Wij vinden Uxmal helemaal fantastisch. De gebouwencomplexen en de uitgekiende ligging weten je in de waan te brengen dat je je op een verheven plek bevindt. Of is de waan werkelijkheid? De architectuurstijl hier heet Puuc en dateert van voor 900. Alles is liefdevol gerestaureerd. Met of zonder teveel fantasie.
Behalve de betoverende layout zijn er ook de prachtige decoraties te bewonderen
De regengod Chac wordt verbeeld middels de schildpad. De Maya's beschikten over ingenieuze cysternen om het water in de regentijd op te vangen en te bewaren voor de droogte periode. Mens en schildpad baden tot Chac om de regen op tijd te brengen.
We logeren in het Plaza Colonial. Klinkt wel luxe. Maar eerst moeten we daarvoor nog een tweehonderd kilometer afleggen over de aloude weg naar de stad Campeche. Onderweg wordt het al donker, en de vele dorpjes met overal speedbreakers helpen niet het tempo erin te houden.
De stad in is een file drama, het regent en we kunnen de straatnaambordjes niet goed lezen in het donker. Gelukkig vinden we het hotel uiteindelijk toch, midden in het centrum, zonder gedoe met de motorpolitie, en zelfs met een parkeerterrein voor hotelgasten.
We zijn nu toch wel helemaal gaar, en met een lekker stout spijbelgevoel bestellen we de roomservice. Club sandwich en American style burger met versch vruchtensap. Alstubeleefd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten