Vandaag gaan we een kijkje nemen in Campeche, ofwel voluit San Francisco de Campeche. In de Spaanse invloedssfeer zijn er natuurlijk vele steden met dezelfde naam. Ten minste een is er nu in Amerikaanse handen.
Het Plaza Colonial ligt zogezegd mooi centraal, zodat we als we naar buiten stappen meteen kunnen beginnen met de sightseeing. Ons moderne confortabele hotel zit achter een mooi gerestaureerde koloniale facade verborgen.
Onze eerste stop is de botanische tuin. Die is gevestigd in een oud bastion het baluarte de Santiago geheten, dat in vroeger tijden deel uitmaakte van de verdedigingsmuur rond de stad. Een Kleine maar fijne tuin, die.zo'n 250 plantensoorten telt. Zie die maar eens in de grote kas in Kew Gardens te proppen. En hier hoeft 's winters verwarming niet aan.
Het volgende bastion heet baluarte de San Carlos. Hierin is het museo del Ciudad gevestigd, hier wordt verhaald van de roerige tijden toen Campeche last had van invallende piraten, boekaniers en kapers. De stad lag afgelegen en was relatief slecht verdedigd. Ideaal doelwit voor plundertochten. Niet dat er veel te halen was. Het kostbare zilver en goud kwam niet uit het arme Yucatan. Dat ondervond kaper Laurens de Graaf ook. Zijn buit was zo weinig de moeite waard dat ie het maar een keer probeerde.
In de St Carlos bewaren ze de gouden sleutel van de stad in een achthoekige doos in de vorm van de vestingwerken. Ook hebben ze hier eindelijk die irritante Johnny Depp vastgezet.
In het baluarte de la Nuestra Senora de Soledad is het Maya architectonisch museum gevestigd met een prachtige collectie fragiele kalkstenen steles en ornamenten, afkomstig uit opgravingen in de buurt. Ook is er uitleg over het Maya schrift, dat bestaat uit ingewikkelde pictogrammen, en klanksymbolen. De steles gedenken veelal overwinningen van machtige heersers op rivaliserende Maya-groepen.
Als krijgsgevangene was je niet best af, ofwel je werd van kant gemaakt, ofwel je moest het zelf doen. Een bloeddorstig volkje die Maya's. Piece de resistance is een prachtig jaden doodsmasker.
Niet alle acht baluartes herbergen een museum, anders komen we tijd tekort hier.
Campeche zelf, en dan vooral het centrum is vriendelijk en vertoefd prettig weg.
De koloniale huizen zijn in alle kleuren pastel gesausd en staan gerangschikt in een raster van vierkanten. Het toerisme is wel aanwezig, maar niet te pregnant. En dan nog voornamelijk Mexicaanse toeristen.
We lunchen in restaurant Marganzo in het okerrode huis op de foto. Specialiteiten van de streek: Cochinita Pibil (gemarineerd varkensvlees in bananenblad, gegaard in de oven), en quesadillas de Jaiba, pannekoekjes met een vulling van blauw krabbenvlees. En de lekkerste tortilla chips ter wereld, met hete dipsaus . Gooi al die zakken Lay's maar weg.
Vlak bij het Plaza Kolonial is de stoffenwinkel al helemaal in Kerstsfeer met kersttafellakens, kunstkerstbomen met kunstsneeuw, en kerstlintjes om cadeautjes mee te verpakken. Ook verkopen ze nieuw elastiek voor in mijn zwembroek. Dat is dan twee pesos.
De zonsondergang op de boulevard is mooi maar niet spectaculair. De regenwolken van vanmiddag hangen in de weg. Je kan niet alles hebben.
Op het terrein buiten de Puerte del Mar (zeepoort) staan twee drumbands te oefenen. Doet ons denken aan de klassieke film van Bert Haanstra: Fanfare. Twee rivaliserende fanfares uit een dorp proberen elkaar weg te spelen, maar eindigen onbedoeld in harmonie.
Het gebouw van de bibliotheek op het plein voor de kathedraal dient 's avonds als decor voor de multimediashow met een ode aan Campeche.
Al met al weer een fijne dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten